ჯიუ-ჯიცუ იმ იშვიათ სპორტთაგანია, რომლის დაწყებაც პრაქტიკულად ნებისმიერ ასაკში შეიძლება: 4 წლის ბავშვიდან 60 წელს გადაცილებულ ადამიანამდე. სხვადასხვა ასაკი უბრალოდ სხვადასხვა მიდგომას და მოლოდინს გულისხმობს.

ადრეული ბავშვობა: 4-6 წელი

ჯიუ-ჯიცუს უმსხვილესი საერთაშორისო ფედერაცია, IBJJF, ასაკობრივ კატეგორიებს 4 წლიდან აწესებს, თუმცა ამ ასაკში მთავარი აქცენტი ტექნიკაზე კი არა, ბავშვის საბაზისო მოტორიკის, წონასწორობისა და მასწავლებლის მოსმენის უნარის განვითარებაზეა გადატანილი, ამიტომ ბევრი კლუბი ამ ასაკისთვის თამაშზე აგებულ პროგრამებს სთავაზობს. სტრუქტურირებული ტექნიკის სწავლება და პარტნიორთან მუშაობა უკეთ „მუშაობს" 5-6 წლიდან, როცა ბავშვს გაცილებით მეტხანს შეუძლია ყურადღების კონცენტრირება და მითითებების თანმიმდევრობით შესრულება. სწორედ ამიტომ ბევრი მწვრთნელისთვის ეს ასაკია რეალური საწყისი წერტილი.

სკოლის ასაკი: 7-12 წელი

ამ პერიოდს ხშირად ჯიუ-ჯიცუს „ოქროს ასაკს" უწოდებენ. ბავშვის ფიზიკური კოორდინაცია და ინფორმაციის აღქმის უნარი უკვე იმ დონეზეა, რომ შესაძლებელია სრულფასოვანი ტექნიკური მასალის სწავლება: პოზიციური კონტროლი, ბალანსი და ბერკეტზე დაფუძნებული ტექნიკები. ამ ასაკში ჩნდება პირველი შეჯიბრებითი გამოცდილების მიღების საშუალებაც, თუმცა მწვრთნელთა უმეტესობა გირჩევთ, შედეგზე ორიენტირებამდე ჯერ ტექნიკისადმი და თავად პროცესისადმი სიყვარული ჩამოყალიბდეს. ბავშვი, რომელსაც ჯერ ვარჯიში შეუყვარდება და მერე გაეცნობა შეჯიბრს, გაცილებით ნაკლებად სცილდება სპორტს პირველივე წაგების შემდეგ.

მოზარდობა: 13-17 წელი

მოზარდობის ასაკი ჯიუ-ჯიცუსთვის განსაკუთრებულ პერიოდს წარმოადგენს, რადგან სწორედ ამ დროს ყალიბდება თინეიჯერის თვითშეფასება და საკუთარი იდენტობის განცდა. სპორტი, რომელიც ტექნიკასა და ბერკეტს ეყრდნობა და არა უბრალო ფიზიკურ ძალას, თინეიჯერს ანიჭებს რეალურ საფუძველს თავდაჯერებულობისთვის და ეხმარება მას დისციპლინის ჩამოყალიბებაში ისეთ პერიოდში, როცა გარეშე გავლენა (თანატოლთა ზეწოლა, სოციალური ქსელები) განსაკუთრებით ძლიერია. ვინც ჯიუ-ჯიცუს სწორედ ამ ასაკში იწყებს პირველად, არაფერს კარგავს: 13-14 წლის მოზარდს უკვე აქვს საკმარისი ფიზიკური და ფსიქოლოგიური მომწიფებულობა იმისთვის, რომ ტექნიკის დაუფლება საკმაოდ სწრაფად წარიმართოს.

ზრდასრული დამწყები: 18-29 წელი

ფიზიოლოგიური თვალსაზრისით ეს, შეიძლება ითქვას, ყველაზე „მოსახერხებელი" ასაკია ჯიუ-ჯიცუს დასაწყებად: სხეული სრულად ჩამოყალიბებულია, აღდგენის უნარი მაღალია და ინტენსიურ ვარჯიშთან შეგუებაც შედარებით მარტივად ხდება. სწორედ ამიტომ ზრდასრულთა უმეტესობა, რომელმაც ჯიუ-ჯიცუ ბავშვობაში არ დაიწყო, სპორტს ხშირად სწორედ ამ ასაკში იწყებს ფიტნესის, თვითდაცვის ან უბრალოდ ახალი გამოწვევის საძიებლად. საწყისი ტექნიკური ჩამორჩენა გამოცდილ პარტნიორებთან შედარებით საკმაოდ სწრაფად ივსება, რადგან ზრდასრულ ასაკში მოტივაცია და შეგნებული სწავლის უნარი ხშირად უფრო მაღალია, ვიდრე ბავშვობაში.

„გვიან დაწყების" მითი: 30 წლის შემდეგ

ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული მცდარი წარმოდგენაა, რომ ჯიუ-ჯიცუს დაწყებას ასაკობრივი ზღვარი აქვს. სინამდვილეში პირიქითაა: თავად IBJJF ცალკე „მასტერსის" კატეგორიებს აწესებს 30 წლის ასაკიდან (30-35, 36-40 და ასე შემდეგ, 55 წელს გადაცილებულ სპორტსმენებამდეც), რაც აჩვენებს, რომ სპორტი ორგანულად ითვალისწინებს გამოცდილ, უფროსი ასაკის სპორტსმენთა არსებობას, ხოლო ადამიანები მას 30, 40, 50 და 60 წლის შემდეგაც წარმატებით იწყებენ და აგრძელებენ მრავალი წლის განმავლობაში. მთავარი განსხვავება ამ ასაკში დაწყებისას ტემპშია: ვარჯიშის ინტენსივობა თანდათან უნდა გაიზარდოს, აღდგენას მეტი დრო სჭირდება და განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ისეთი მწვრთნელის შერჩევა, ვინც ორიენტირებულია უსაფრთხო და გრძელვადიან განვითარებაზე და არა მხოლოდ ინტენსიურ სპარინგზე. ჯანმრთელობის წინარე პრობლემების შემთხვევაში კი ექიმის კონსულტაცია აუცილებელია.

რაზეა დამოკიდებული „საუკეთესო ასაკი"

ზემოთ ჩამოთვლილიდან ცხადია, რომ ერთი უნივერსალური პასუხი არ არსებობს: ყველაფერი დამოკიდებულია მიზანზე. თუ მიზანია სპორტული საძირკვლის რაც შეიძლება ადრეული ჩაყრა, 5-7 წელი ლოგიკური არჩევანია; თუ მთავარია ბავშვში დისციპლინის, თავდაჯერებულობისა და თავდაცვის საბაზისო უნარების განვითარება, სკოლის ასაკი (7-12 წელი) ოპტიმალურ ბალანსს გვთავაზობს. თუ მიზანია მოზარდის მხარდაჭერა ფსიქოლოგიურად რთულ პერიოდში, თინეიჯერული ასაკიც (13-17 წელი) სავსებით შესაფერისია, ხოლო თუ საქმე ეხება ფიტნესს, სტრესის მართვას ან თავდაცვას ზრდასრულ ასაკში, 18, 30 თუ 50 წელი: პრინციპული მნიშვნელობა არ აქვს. ერთადერთი ნამდვილად „არასწორი" დრო ჯიუ-ჯიცუს დასაწყებად ის მომენტია, როცა ადამიანი მხოლოდ ასაკის გამო საერთოდ არ იწყებს.

ჯიუ-ჯიცუ ერთ-ერთი იმ იშვიათ სპორტთაგანია, რომელიც ერთნაირად ღიაა როგორც 4 წლის ბავშვისთვის, ისე 50 წლის ზრდასრულისთვის. ადრეული დაწყება (დაახლოებით 5-7 წლიდან) ბავშვს ნამდვილად აძლევს გარკვეულ უპირატესობას ტექნიკური საფუძვლის ჩამოყალიბებაში, მაგრამ ეს არავითარ შემთხვევაში არ ნიშნავს, რომ მოგვიანებით დაწყებას რაიმე რეალური ნაკლი ახლავს. საბოლოო ჯამში, „საუკეთესო ასაკი" არის ის მომენტი, როცა ადამიანს (ან, ბავშვის შემთხვევაში, მშობელს) უჩნდება რეალური სურვილი და მზაობა დაწყებისთვის, დანარჩენს კი გამოცდილი მწვრთნელი და სისტემატური ვარჯიში მოაგვარებს.